مارها قورباغه ها را مي خوردند و قورباغه ها غمگين بودند.

ناچار به لك لك ها پناه بردند و از مارها شكايت كردند.

لك لك ها مارها را خوردند و قورباغه ها شادمان شدند.

اما پس از مدتي چون مارها به لك لك ها نزديك نمي شدند،

لك لك هاگرسنه ماندند و شروع كردن به خوردن قورباغه ها!

قورباغه ها دچار اختلاف ديدگاه شدند:

عده اي از آن ها با لك لك ها كنار آمدند.

عده اي ديگر خواهان بازگشت مارها شدند!

مارها باز گشتند و اين بار همپاي لك لك هاشروع كردن به خوردن قورباغه ها!

حالا ديگر قورباغه ها متقاعد شده اند كه براي خورده شدن به دنيا مي آيند.

تنها يك چيز براي آنان حل نشده باقي مانده است. و آن اين كه:

آن ها نمي دانند توسط دوستانشان خورده مي شوند يا دشمنانشان؟!

این پستم برای دوستایی که گله مند بودن که چرا خیلی وقته سری به وبلاگم نزدم...گر چه

مطلبش تکراریه اما فقط گذاشتم که بدونن هنوز زنده ام و سبزم و نفس می کشم!

اگر سرخم چنان آتش حدیث دیگری دارم 

گلی بودم به صحرایی نه با این رنگ و زیبایی

نبودم آن زمان هرگز نشان عشق و شیدایی

یکی از روزهایی که زمین تب دار و سوزان بود

و صحرا در عطش می سوخت تمام غنچه ها تشنه

و من بی تاب و خشکیده تنم در آتشی می سوخت

ز ره آمد یکی خسته به پایش خار بنشسته

و عشق از چهره اش پیدای پیدا بود

ز آنچه زیر لب می گفت شنیدم سخت شیدا بود

نمی دانم چه بیماری به جان دلبرش

افتاده بود اما طبیبان گفته بودندش

اگر یک شاخه گل آرد ازآن نوعی که من بودم

بگیرند ریشه اش را بسوزانند

شود مرهم برای دلبرش آندم شفا یابد

چنانچه با خودش می گفت بسی کوه و بیابان را

بسی صحرای سوزان را به دنبال گلش بوده

و یک دم هم نیاسوده که افتاد چشم او ناگه به روی من

بدون لحظه ای تردید شتابان شد به سوی من

به آسانی مرا با ریشه از خاکم جدا کرد و

به ره افتاد و او می رفت و من در دست او بودم

و او هر لحظه سر را رو به بالاها

شکر می کرد پس از چندی

هوا چون کوره ی آتش زمین می سوخت

و دیگر داشت در دستش تمام ریشه ام می سوخت

به لب هایی که تاول داشت گفت: چه باید کرد؟

در این صحرا که آبی نیست

به جانم هیچ تابی نیست

اگر گل ریشه اش سوزد که وای بر من

برای دلبرم هرگز دوایی نیست

واز این گل که جایی نیست

خودش هم تشنه بود اما

نمی فهمید حالش را چنان می رفت و

من در دست او بودم و حالا من تمام هست او بودم

دلم می سوخت اما راه پایان کو؟

نه حتی آب نسیمی در بیابان کو؟

و دیگر داشت در دستش تمام جان من می سوخت

که ناگه روی زانوهای خود خم شد

دگر از صبر او کم شد

دلش لبریز ماتم شد کمی اندیشه کرد آنگه

مرا در گوشه ای از آن بیابان کاشت

نشست و سینه را با سنگ خارایی

ز هم بشکافت ز هم بشکافت

اما ! آه صدای قلب او گویی جهان را زیرو رو می کرد

زمین و آسمان را پشت و رو می کرد

و هر چیزی که هرجا بود با غم رو به رو می کرد

نمی دانم چه می گویم؟ به جای آب خونش را

به من می داد و بر لب های او فریاد

بمان ای گل که تو تاج سرم هستی

دوای دلبرم هستی بمان ای گل

و من ماندم نشان عشق و شیدایی

و با این رنگ و زیبایی

و نام من شقایق شد

گل همیشه عاشق شد

شايد بعضي از دوستان با اس ام اس هاي عاشورايي كه از ۳۰۰۰۵۰۰۰ ارسال ميشه